Drodzy budowniczy placu zabaw w Kozienicach!
Mamy nadzieję, że bez przeszkód dotarliście do Waszych domów i napełnieni energią dalej rozdajecie swoje szczere uśmiechy napotkanym osobom. Dziękujemy za świetną współpracę i cudowną atmosferę, która panowała nie tylko na naszej budowie, ale także wieczorami.
Cieszcie się urokami jesieni i nawet w pochmurne dni przypominajcie sobie te chwile, kiedy pracowaliście w strugach deszczu. Niech te wspomnienia dodają Wam sil i motywcji, by nie poddawać się i realizować swoje małe codzienne projekty.

Ogromne dziękujemy Maćkowi Antosiewiczowi!!! Bez tego młodego człowieka, jego głowy i dzikiego tempa pracy nie powstałaby nasza strona internetowa. Dzięki Maćkowi mogliśmy się dzielić każdego dnia naszą praca i radością z niej. Maćku – ogromne dzięki- Jestes the Bestciak!!!

Dziękujemy ogromnie WSZYSTKIM, którzy nas wspierali finansowo, merytorycznie, duchowo i wierzyli w nas jak i tym, którzy podchodzili do nas z mniej i bardziej delikatnym sceptycyzmem.

Te wspólne dni były pięknym doświadczeniem dla dzieci -DZIĘKI WAM OGROMNE!!!
Dzięki wszystkim osóbom, które wspierały nas na różnych etapach pracy- udało się!!! – DZIĘKUJEMY WAM WSZYSTKIM!!!

Monika, Nele i Steffen

Po tym jak wczoraj do późnego wieczoru zajmowaliśmy się wykańczaniem placu, dziś przyszedł czas na uczczenie naszej pracy. Przy wspaniałej zabawie przekazaliśmy plac jego rzeczywistym właścicielom, czyli wychowankom domu dziecka PANDA.
Wszyscy uczestnicy festynu mogli zobaczyć nasze dzieło w pełnej krasie. Po przebyciu specjalnej ścieżki, docieramy do domku zbudowanego wokół drzewa, z domku zaś możemy się ześlizgnąć, by następnie pobiec do „małpiego gaju”. On się cieszył chyba największą popularnością tak wśród młodszych, jak i tych trochę starszych… dzieci  Ale to nie koniec przygód na placu. Po „małpim gaju” czeka nas świetna zabawa na huśtawce lub konikach, można też pofikać na specjalnych sztangach.
Z okazji festynu ustawiona została scena, a na niej pojawiła się nasza kochana ciocia, czyli pani dyrektor Zofia Karaś. Po ciepłych słowach wręczyła wolontariuszom przygotowane przez dzieci piękne laurki. Dostaliśmy także śliczne dyplomy oraz przytulne maskotki. Ale na tym nie koniec niespodzianek, jakie sprawiły nam dzieci. Chwilę potem podziwialiśmy taneczny występ sióstr Judyty i Kamili. Po nich zaś na scenie pojawił się kwartet RAMPA, który zabrał wszystkich w świat dziecięcej piosenki.
Ciąg dalszy atrakcji to kilkanaście stacji z różnorakimi konkursami, podczas których milusińscy mogli wygrać coś słodkiego.
Czas płynął jednak nieubłaganie i należało zakończyć festyn. Po nim każdy z uczestników osobiście żegnał się z dziećmi i niejednej osobie łza zakręciła się w oku.
Wieczorem zaplanowaliśmy wspólne ognisko, by po raz ostatni spędzić cudowne chwile w doborowym towarzystwie. Miejmy nadzieję, że okazja do kolejnego takiego spotkania nadarzy się już wkrótce, a przyjaźnie zawarte podczas tego projektu będą dalej rozwijane.

Dziękujemy też Wam, drodzy czytelnicy, za śledzenie naszej pracy i doping.

Serdeczne pozdrowienia śle Ala Kędzierska wraz z całą grupą dokumentacyjną.
Nie zapomnijcie zajrzeć do galerii

Poranek: ponownie dopisała nam pogoda. Jak zawsze uśmiechnięci pobiegliśmy na plac budowy. Dziś czekały na nas prace wykończeniowe: impregnacja, malowanie , przykręcanie, szlifowanie i sprzątanie. Dostarczono nam także dwie wywrotki pełne piasku. Po szkole nawet dzieci postanowiły przyłączyć się do naszych wolontariuszy we wcześniej wspomnianych pracach. Ze względu na to, że pozostał nam budulec, zdecydowaliśmy się na budowę dodatkowej hustawki. W międzyczasie odwiedziła nas delegacja Starostwa Powiatowego w Kozienicach. Mimo, że nie wszyscy w to wierzyli, ale udało nam się zakończyć prace budowlane. Z niecierpliwością oczekujemy jutrzejszego dnia i jego kulminacyjnego momentu, czyli oficjalnego otwarcia placu zabaw oraz nastepującego po nim festynu.
Zapraszamy!

Link do naszej galerii

Niewiarygodne, przetarliśmy oczy i nie mogliśmy uwierzyć: słońce wreszcie przedarło się przez chmury, dzięki czemu pobiegliśmy na budowę z jeszcze większą energią.
Nie minęły trzy godziny, jak niektórzy uczestnicy i wychowankowie domu dziecka wypróbowywali nową huśtawkę, tzw. koniki. Zaczęliśmy tez już zbliżać się do końca budowy „Małpiego gaju”, można także rozpoznać, że pod jednym z drzew powstanie piękny domek na szalone harce.
Za to popołudnie było pełne niespodzianek. Miasto Kozienice zaproponowało nam wycieczkę do Kazimierza Dolnego! Na rynku powitał nas bardzo miły przewodnik, który nie tylko oprowadził nas po urokliwym miasteczku, ale uraczył nas też legendą o Czarnej Damie i jej ukochanym flisaku. Mieliśmy też możliwość krótkiej przejażdżki po Wiśle, podczas której zachwycaliśmy się zachodem słońca i janowieckim zamkiem.
Czym się będziemy zachwycać w piątek? Zajrzyjcie jutro.

Słoneczne pozdrowienia śle Ala

Galeria

Działamy kolejny dzień. Wciąż jesteśmy pełni energii i motywacji. Udało nam się umocnić pale za pomocą betonu, tak by stały stabilnie podczas zabawy. Przygotowaliśmy też już ścieżkę do dreptania. Aha, i jakże warta wspomnienia sprawa: wychowankowie domu dziecka odwiedzili nas przy pracy i wparli swoją pomocą.
Trzej wysłannicy po przerwie obiadowej zostali wysłani do starostwa, które zostało zaproszone na wielkie oficjalne otwarcie w sobotę.

W tym czasie kochane dzieci miały możliwość odbicia swojej rączki, która pomalowana została specjalną farbą, na śnieżnobiałym płótnie. Potem własnoręcznie w parach przygotowywały karty do gry w menory, by na koniec w skupieniu wysłuchały historii o indiańskim plemieniu z miejscowości o wdzięcznej nazwie: Truskawkowy Jogurt.

Ściskamy z Kozienic, Ala i Kuba

Tu znajdziecie dzisiejszy fotoreportaż.

Ledwo źeśmy dorwali się do działania do Pandy z wizytą wpadł pewien uprzejmy dziennikarz. I to nie pierwszy tego dnia, bo odwiedziły nas aż trzy ekipy z lokalnych mediów. Nikt nie ustrzegł się wprawionego oka fotografa czy kamerzysty.

Niesamowite jak szybko pożytkujemy nasze siły, juź widać pierwsze efekty, sami nie możemy się doczekać, żeby zobaczyć dzieci bujające się na huśtawce, którą dziś postawiliśmy.

Dzieciom zaś spodobały się nasze propozycje zabaw: w chowanego trzeba było jeszcze raz zagrać po tym jak bawiliśmy się w głuchy telefon (główne hasło: na-na) i kalambury.

Po pożywnej kolacji zacieramy ręce na kolejne dni pracy.

Do jutra, Ala I Kuba

PS. Jak zawsze zapraszamy do naszej galerii

Kto by się spodziewał, ze poniedziałek ropocznie się mżawką? Ale przecież nie jesteśmy z cukru i żaden deszcz nas nie odstraszy! Jaka radość zapanowała wśród budujących, kiedy zobaczyliśmy górę belek, które należało pozbawić kory. Ale najpierw nasz Kukukowy-team przedstawił nam swoją wizję, jak będzie przebiegała praca i jaki efekt końcowy wspólnie zamierzamy osiągnąć. A więc łopaty w ręce i do boju! Jedni odkorowywali belki wszelkimi możliwymi narzędziami (łopaty, siekierki, skrobaczki), część osób je precyzyjnie oczyszczała, inni kopali dół. Nawet jeśli czasami improwizowaliśmy, to wcale nieźle nam to wychodziło. Taki budowlany jazz, jak brzmi filozofia firmy KuKuk.

W czasie deszczu dzieci się nudzą? Nie z nami! Kilka osób postanowiło zorganizować im miłe popołudnie po zajęcieach szkolnych, dlatego zaproponowaliśmy malowanie twarzy. Wszysce mieli przy tym mnóstwo zabawy i śmiechu. Chcecie zobaczyć efekty, zajrzyjcie do naszej galerii.

I trzymajcie kciuki za następne dni pracy.

Ala

Tu znajdziecie dzisiejsze fotki

Wstajemy wcześnie rano, po wieczorze wypełnionym grami w karty i w złoty węzęł, pełni zapału, chęci, energii i wszelkich innych tego typu pozytywnych odczuć.
Zaraz po śniadaniu postanowiliśmy wywołać burzę mózgów. Ojej, dziś nie dotrze do nas główny budulec, tudzież drewno!!! Ze spuszczonymi głowami zabraliśmy się za planowanie naszego dzisiejszego popołudnia.
Zaraz po obiedzie przybyła szczególnie ważne dla nas osoby: Pan KuKuk wraz z asystentką. Zwarci i gotowi ruszyliśmy w kierunku Pandy, gdzie zamierzaliśmy zrealizować nasze pomysły. Podczas gdy jedna grupa prężyła muskuły rozbierając stary, próchniejący plac zabaw, inni uczestnicy zabrali wychowanków domu dziecka na spacer z niespodziankami, czyli podchody. Finałem naszych siłowych zmagań była całkowita dekonstrukcja placu, na którym od jutra będziemy stawiać nowy. Nie przeszkadzał nam w tym nawet brak narzędzi potrzebnych do rozbiórki, ponieważ praca własnymi rękoma sprawia więcej przyjemności.
Dzieci miały tego dnia równiez dużo zabawy. Punktem kulminacyjnym podchodów było wręczenie dzieciom góry zabawek, pluszaków i innych miłych w dotyku przedmiotów.
Teraz siedzimy po kolacji (pyszne łazanki wychwalane prze grupe niemiecką) i opisujemy Wam nasz cudowny dzień.
Swiadomi faktu, iz jutro czeka nas naprawdę wyczerpujący dzień, udajemy sie do naszych ciepłych łóżek.

Kliknij, by zobaczyć zdjęcia

Ala i Kuba

Dziś minął nasz pierwszy dzieńw Kozieniacach. Po obfitym śniadaniu mieliśmy możliwość poznać się lepiej w luźnej atmosferze. Po tym jak ustaliliśmy nasze oczekiwania i obawy wobec projektu („Pandy”) postanowiliśmy się przewietrzyć i poznać okolicę.
Niesamowitym przeżyciem był pierwszy kontakt z dziećmi z domu dziecka (Panda). Pierwsze koty za płoty, pozbyliśmy się naszych obaw. Dzieci okazały się sympatyczne i już po kilku minutach bawiliśmy się z nimi. Szczególnie spodobała się zabawa w berka. Potem zrobiliśmy rundkę po starym placu zabaw, na którym powstanie zupełnie nowy. Zaraz po kolacji spotkaliśmy się w mniejszych grupach tematycznych, by opracować plan działania na kolejne dni. Utworzyliśmy trzy grupy, jedna będzie zajmować się dokumentacja projektu, druga będzie wypełniać czas wolny dzieciom, zaś trzecia zajmie się przygotowaniem festynu na sobotę. Zmotywowani do pracy z niecierpliwością czekamy na kolejne dni.

Kliknij, by zobaczyć zdjęcia

Alicja, Kuba

Wiertarki są już spakowane, pierwsi uczestnicy dotarli do Warszawy, a piasek, kamienie i drewno czekają już w Kozienicach, aby z nich stworzyć plac zabaw przy domu dziecka „Panda”. Dziś wieczorem wszyscy spotkamy się w Kozienicach. Stąd będziemy regularnie przesyłać wiadomości i zdjęcia z przebiegu naszego projektu.